Across painting, photography, and mixed media, my work investigates the instability of identity—how the self is assembled, performed, fragmented, and gradually eroded by time, memory, and the quiet absurdities of contemporary life. I am drawn to liminal states, where the boundaries between the authentic and the constructed begin to blur, where gesture becomes mask, and where presence dissolves into something uncertain.
Working with chiaroscuro, fragmentation, and textured semi-abstraction, I construct bodies that appear only in partial truths. Light does not reveal; it interrogates. Shadow does not conceal; it transforms. The figure becomes a site of tension—between coherence and collapse, between the longing for meaning and the certainty of dissolution. What remains is not identity itself, but the trace of its struggle.
My practice is informed by existential philosophy and the tragicomic condition of being human within systems that are both indifferent and over-structured. The absurd is not an aesthetic for me; it is a method—one through which I examine how we inhabit roles, reproduce narratives, and negotiate our place within frameworks that demand clarity when lived experience offers none.
Rather than providing answers, my work opens a space of uncertainty. In that space lies the possibility of awareness—not as resolution, but as recognition: a moment in which the viewer may encounter themselves within the fragment, the distortion, the vanishing.
Biography
Angeliki Charalampoulou is a multidisciplinary contemporary artist based in Nicosia, Cyprus. Born in Greece, she approaches art as a way of thinking rather than a discrete activity, working across painting, photography, and mixed media as part of an ongoing process of inquiry.
Her engagement with art began through essay writing and poetry, closely connected to philosophy—a practice that continues to inform her work. Text and image often coexist in her process, with written fragments initiating or accompanying visual works, creating a dialogue between language and form.
Painting forms the core of her practice. Working with semi-abstract figuration, chiaroscuro atmospheres, and a strong emphasis on materiality and texture, she approaches the human figure not as depiction but as a site of investigation. Rather than operating through fixed themes, her work develops through recurring questions related to identity, presence, and meaning. Existentialism and the acceptance of the absurd inform her approach as a lived stance rather than a theoretical framework.
She holds a Bachelor’s degree in International Relations and a Master’s degree in Business Administration, which shaped her understanding of structures and their interrelations—from small organizations to large systems such as states and corporations—and the position of the individual within them.
Influenced early on by her mother’s practice with natural and discarded materials, and with music occupying a central role in her daily life, her work remains open and evolving. She began working systematically with painting in 2021, enrolled at the Aigaia School of Art in 2022, and since late 2024 has been pursuing a Diploma in Visual Arts.
Themes & Approach
Core Themes
Exploring Identity, Disguise, and Existential Tension
My work emerges from an enduring inquiry into how identity forms, fractures, and dissolves under the weight of perception, memory, and social expectation. I explore the thresholds where the self becomes unstable—where authenticity blurs into performance, where presence thins into trace, and where the body reveals its own contradictions.
Read more…
Figures in my work often remain faceless, obscured, or partially rendered, not as an aesthetic choice but as a reflection of identity’s inherent volatility. They exist in states of suspension—caught between emergence and disappearance, intimacy and distance, coherence and fragmentation.
Light and shadow operate as conceptual forces. Chiaroscuro becomes a language of questioning: what is exposed, what resists exposure, and what cannot be held in the realm of the visible. By placing bodies at the edge of legibility, I challenge the viewer to navigate the space between perception, projection, and erasure.
Identity & Disguise → Masks, omissions, and incomplete bodies examine how the self is constructed, performed, and internally contested.
Presence & Absence → Figures occupy liminal spaces—never fully present, never fully gone—evoking longing, detachment, and the fleeting nature of human presence.
Existential Tension → The work centers on conflict: meaning versus absurdity, autonomy versus dissolution, the desire to persist versus the inevitability of vanishing.
Artistic Approach
Figurative Expressionism Meets Semi-Abstraction
My work occupies the space between figuration and dissolution. Rather than merging realism with abstraction, I allow the figure to shift between clarity and erosion—constructed through gesture, shadow, and textured surfaces. Bodies appear in partial articulation, then dissolve into light, voids, and atmospheric ambiguity, reinforcing the instability and elasticity of identity.
Read more…
Chiaroscuro is central to my language. Light does not simply model form; it interrogates it. It reveals selectively, withholds deliberately, and creates psychological tension through contrast. Blurred contours and soft transitions disrupt certainty, allowing figures to feel simultaneously present and vanishing.
Texture functions as both material and meaning. Impasto, palette-knife interventions, and layered surfaces add physicality that echoes emotional and existential weight. These gestures resist smooth representation, offering instead the sensation of a figure in flux—formed, unformed, and perpetually shifting.
Embodied Symbolism → The body is treated not as likeness but as metaphor—a site where vulnerability, resilience, fragmentation, and transformation coexist.
Chiaroscuro & Light as Inquiry → Light becomes a questioning force, exposing fragments while pushing others toward disappearance.
Texture & Gesture → Layered surfaces and gestural marks emphasize impermanence, tension, and the physical charge of emotional states.
Influences
Identity, Presence and Absence, and the Existential Weight
My work is shaped by a broad constellation of influences across philosophy, cinema, photography, literature, and contemporary figuration. The existential frameworks of Camus and Sartre, along with Baudrillard’s reflections on hyperreality and disappearance, ground my understanding of identity as fluid, unstable, and continually dissolving. The absurdist clarity of Beckett, Ionesco, and the Kafkaesque condition deepen my interest in the tragicomic tension between meaning and meaninglessness.
Read more…
In cinema, the psychological ambiguity of David Lynch and the emotional chiaroscuro of Ingmar Bergman inform my sensitivity to atmosphere, silence, and interior conflict. Within figurative art, I resonate with the existential distortion of Francis Bacon, the embodied psychological presence of Lucian Freud, the exposed tension of Egon Schiele, and the dissolving intimacy of Marlene Dumas. The gestural fragmentation of Willem de Kooning, the masked social critique of James Ensor, and the corporeal hybridity explored by Nandipha Mntambo and Yulia Bas contribute to my understanding of the body as a mutable site. The blurred perceptual uncertainty of Gerhard Richter and the corporeal weight and materiality of Jenny Saville further inform my approach to dissolution and physical presence.
In photography, the spectral vanishing of Francesca Woodman, the psychological instant captured by Henri Cartier-Bresson, and the experimental identity-play of Man Ray influence my approach to light, fragmentation, and the disappearing figure. The metamorphic, performative identity of David Bowie also shapes my perspective on the self as something constructed, shifting, and never fully graspable.
Together, these influences form the conceptual and emotional terrain through which I explore presence, absence, and the existential weight carried by the human figure.
Artistic Portfolio
Painting
Latest Commission: «Supplemented»
«Supplemented»
Acrylic on canvas, 80*100
2025
Painting Description
A visual critique of how contemporary nutrition culture, marketing language, and body standards shape not only our choices — but our sense of self. Delivery bags, supplement jars, “0%” labels and coded faces become symbols of a world where health is quantified, identity is optimized, and the human body is treated as a product to be managed.
Each figure, stripped of its face and replaced with a barcode block, reflects the subtle loss of autonomy beneath the promise of “better living.” The fractured, vivid color planes echo the tension between individuality and conformity — a body built through influences that rarely belong to us.
Created as a commissioned piece for a clinical environment, the work mirrors the daily paradox of modern nutrition: when the tools that aim to help us can also reshape us into something standardized.
In a culture of constant ‘improvement,’ even authenticity becomes supplemented.
Series: «The Maurice Trilogy»
A study of identity, transformation, and the erosion of the self.
The Maurice Trilogy examines the slow transformation of identity under the pressure of ambition, performance, and social conformity. The series is built around Maurice, a constructed persona inspired by The Success Manager (Οδηγός προς ανερχόμενους) by Maurice Joly — a text that exposes the psychological strategies and compromises embedded in systems of success.
Maurice is not portrayed as a historical figure, but as a contemporary archetype. Across three works — Maurice, Corporate Maurice, and Maurice Incorporated — the paintings trace a gradual internal shift: from conscious participation in ambition, to the internalization of role and expectation, and finally to the loss of self beneath the weight of the persona itself.
Rather than depicting collapse through conflict, the series focuses on erosion through compliance. Maurice does not resist the system; he adapts to it. In existential terms, this trajectory echoes Albert Camus’ notion of philosophical suicide — the moment one abandons inner freedom in exchange for structure, certainty, and external validation.
The visual language of the trilogy combines expressive figuration, symbolic elements, and controlled chiaroscuro. Human gestures persist even as identity fragments, suggesting that what remains is not a person, but a function. By the final work, Maurice no longer performs success — he embodies it, mechanized and complete.
The trilogy reflects on contemporary identity as something shaped less by desire than by expectation, questioning what is preserved — and what is lost — when success becomes an end in itself.
«Maurice Incorporated»
Acrylic on canvas, 80*80
2025
Painting Description
In Maurice Incorporated, the final stage of the trilogy, the persona Maurice reaches the existential point of no return. What once was a man is now a mechanism: the gear replacing the head is not an adornment but an irreversible fusion. It marks the moment where the self, crushed under the demands of the persona, has ceased to resist. Maurice has committed what Camus calls philosophical suicide — the abandonment of one’s inner truth in exchange for the comfort of conformity.
The warm light behind him no longer touches his body; the last remnants of clarity fall just short, illuminating the room but not the man. He sits in a dim, angular space — an interior constructed like a mental cage. His posture is that of someone who has accepted, not questioned. The world around him still glows faintly, but Maurice has stepped out of reach.
The lamp on the right — once a symbol of a possible exit — now hosts a small fly, the Socratic “gadfly,” the persistent irritant that provokes reflection. Its presence is tragically ironic: a call to consciousness sitting inches away from a man who no longer sees. All philosophical inquiry, all friction, all interior rebellion has been shut down. He has chosen the quiet comfort of being a gear in a system rather than the painful freedom of being himself.
The bruised blues, acid greens, and heavy shadows make his suit feel like an exoskeleton rather than clothing. The red shoes and pale hands are the last soft traces of his humanity — remnants of a self that could have resisted but didn’t. His body exists, but the person is gone.
Maurice Incorporated is the portrait of a man who surrendered to the persona he built to survive. He is no longer tormented, no longer conflicted — and that is precisely the tragedy. In accepting the role completely, he has erased the inner life that once strained beneath it. This final chapter is not a fall, but a flattening: the moment when a human becomes a function.
Maurice is now incorporated — not merely in the corporate sense, but in the literal, existential sense. The system lives through him, and he, in turn, vanishes inside it.
«Corporate Maurice»
Oil on canvas, 60*73
2024
Painting Description
In this second stage of the trilogy, Maurice has begun to merge with the role he performs. Corporate Maurice presents him not simply as a man in profile, but as an individual whose identity is slipping beneath a constructed persona. The Joker-like distortion of his face is no longer theatrical — it is the mask that has fused with the skin.
Muted tones evoke emotional distance, while the sharp red shadows expose fissures beneath the surface. Blue and yellow tensions fracture the figure into conflicting halves, revealing a self stretched between compliance and rebellion. The impasto surface introduces instability: Maurice is vibrant, volatile, and beginning to crack.
As the persona becomes habitual, Maurice enters a state of psychological automation. He is caught between authenticity and performance, no longer entirely human yet not yet fully mechanized. The painting marks the moment where the mask becomes the intermediary stage — the bridge between the intact man of the first painting and the post-human mechanism he will become in Maurice Incorporated.
«Maurice»
Oil on wood panel, 50*20
2023
Painting Description
Maurice introduces the persona at his most intact — the moment before fragmentation begins. Inspired by the figure from Maurice Joly’s “The Success Manager,” this first portrait captures the archetype of the confident professional: composed, polished, outwardly successful. But beneath the clean profile lies a subtle tension.
Rendered in cool blues with expressive impasto, Maurice’s face is both precise and unstable, suggesting that identity here is already under negotiation. The rigid suit contrasts sharply with the textured flesh, revealing a man holding himself together through discipline and image. The slight turn of the head — away from the viewer — signals avoidance, a quiet refusal to confront what is coming.
This work establishes Maurice as a symbol of early-stage conformity: someone who still believes in the rules, the ladder, and the persona he constructed. The cracks are minimal but present. The mask is not yet visible, but the psychological strain is already forming. In retrospect, Maurice becomes the “before” — the seed of the transformation that unfolds in Corporate Maurice and culminates in Maurice Incorporated.
Figurative & Portraits
«Nefeli»
Oil on canvas, 100*100
2023
Painting Description
«Nefeli» embodies the primal duality of creation versus destruction. The face is divided—one side meticulously rendered, alive with detail, while the other dissolves into darkness, caught in the half-process of becoming or disappearing.
The piece evokes Schrödinger’s paradox, a subject both existing and transforming. It asks the timeless question: Is she being created or erased? The answer remains suspended in the moment.
«Embrace of Solitude»
Mixed Media (Acrylics & Charcoal) on canvas, 60*90
2024
Painting Description
«Embrace of Solitude» captures the raw beauty and vulnerability of the human form through acrylics and charcoal. The figure, wrapped in introspection, is both shielded and exposed—balancing strength and fragility. Rich, earthy tones and chiaroscuro create depth, blending realism with abstraction. This piece invites viewers to reflect on solitude as both a retreat and a revelation.
«Vestige»
Oil on canvas, 102*72*5
2025
Painting Description
A figure suspended between presence and disappearance, Vestige is a visual meditation on intimacy, detachment, and the silent erosion of identity. Illuminated by a restrained chiaroscuro, the form emerges from shadow not to be revealed, but to be remembered—as if light itself hesitates to commit.
Painted in a limited palette with layered warm glazes, the work evokes both the permanence of classical sculpture and the vulnerability of flesh. The facelessness is deliberate; the ambiguity, intentional. There is no narrative, only atmosphere—no story, only the echo of one.
In Vestige, I explore the human form not as portraiture, but as presence fading into absence. What remains is not the self, but its trace. The last warmth. The last breath. The residue of being.
«Lady and the husky»
Acrylic on canvas, 40*50
2022
Painting Description
A personal tribute, Lady and the Husky was created as a gift for my sister. Painted in acrylics, the piece employs sfumato techniques to achieve a seamless, soft gradient effect, enhancing the depth and atmosphere of the composition.
Chiaroscuro Nudes
»Noir vol.4″
Oil on canvas, 90*60
2024
Painting Description
Noir Vol. 4 captures the delicate balance between vulnerability and mystery. The figure is partially revealed through dramatic chiaroscuro, where deep shadows and soft light create an atmosphere of solitude. Blurred edges and expressive brushwork add to the ambiguity, leaving the viewer suspended between intimacy and detachment.
«Noir vol.3»
Oil on canvas, 70*50
2023
Painting Description
A study in light, shadow, and intimacy, Noir Vol. 3 explores the tension between presence and obscurity. The figure emerges from darkness, softened by sfumato blending, yet remains elusive—capturing the fleeting nature of perception and emotion. The interplay of chiaroscuro enhances the drama, evoking a sense of solitude and quiet introspection.
«Queen Atalanta»
Oil on canvas, 100*40
2023
Painting Description
A celebration of elegance, strength, and form, Queen Atalanta captures the power of the female body through the interplay of light and shadow. The elongated composition and flowing contours evoke a sense of fluidity and grace, while the deep contrast in chiaroscuro enhances the sculpture-like presence of the figure. The restrained palette focuses attention on the soft yet defined anatomy, embodying both resilience and sensuality.
This piece transforms the mythological Atalanta into an abstract yet commanding presence, stripping away unnecessary details to reveal pure form, movement, and quiet dominance.
«Echo»
Acrylic on canvas, 60*50
2023
Painting Description
A study in light, form, and absence, Echo captures a fleeting moment suspended between presence and obscurity. The delicate interplay of chiaroscuro sculpts the figure, emphasizing the quiet tension in the curve of the shoulder and the subtle tilt of the head.
By withholding full identity, the piece invites the viewer to project their own emotions onto the form—turning the painting into a reflection, an echo of presence that lingers yet remains unattainable.
Expressive Realism
«Quest to freedom»
Oil on canvas paper, 40*50
2023
Painting Description
A poignant reflection on displacement and resilience, Quest to Freedom captures a group journeying toward an uncertain future. Painted entirely with a palette knife in an impressionistic style, the textured strokes evoke both the hardship and determination of those seeking refuge.
As the figures move toward the city at dusk, the interplay of light and shadow symbolizes the fragile balance between hope and struggle. The painting serves as a reminder of the shared human experience of war, migration, and the pursuit of freedom, urging reflection on compassion and unity.
«Nostalgia»
Acrylic on canvas, 50*50
2023
Painting Description
An impressionistic tribute to Athens and its timeless spirit, Nostalgia captures the Acropolis bathed in soft light, evoking a deep connection to the city’s history and atmosphere. Loose brushstrokes and a rich color palette bring movement to the landscape, mirroring the passing of time and the enduring presence of the past. This painting is a reflection on memory, longing, and the eternal beauty of a place that feels both distant and ever-present.
«The Solitude of Thought»
Oil on canvas, 60*80
2024
Painting Description
A quiet meditation on introspection and discovery, The Solitude of Thought guides the viewer through a visual journey from interior warmth to the vast unknown. The contrast between the glow of the fireplace and the cool night sky creates a harmonious balance between comfort and curiosity.
The seated figure, immersed in a book, symbolizes self-reflection and intellectual escape, while the empty armchair invites the viewer into the scene. The bookshelf and horizon line reinforce the theme of knowledge and infinite possibility, transforming solitude into a moment of quiet expansion.
«Symi island, Greece»
Oil on canvas, 40*50
2023
Painting Description
A vibrant tribute to the architecture and atmosphere of Symi Island, this painting captures the layered facades, bold colors, and textured landscapes of the Aegean town. Thick, expressive applicarion with pallete knife add depth and movement, while the interplay of light and shadow evokes the warmth of the Mediterranean sun. The composition balances structure and spontaneity, reflecting the island’s unique charm and timeless appeal.
Photography
Series: «Fragmentation of the Unseen»
Annual Exhibition, Aigaia School of Art, 21-28 June 2025, Nicosia
The body, as a metaphor for the fragmented perception of existence is deliberately incomplete. The wholeness of the nude is denied.
Each image offers only what is already known—the past and the present. The future, remains beyond the frame and the absence is not a void but a charged space. A field where freedom and anxiety coexist.
The images pause and they sit inside the tension of not knowing. Acknowledging the unease and perhaps, choosing how to live within the absurd.
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Street Photography
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Larnaca, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Nicosia, 2025
Texts
Ο Φόβος Τρικλίζει (2026)
Ποιες λέξεις, άνθρωπε;
Ποιες θέλεις για να σε αγγίξω;
Πού είναι ο φόβος σου;
Πες μου, να ανοίξω πύλες να ξεχυθεί.
Να κατακλύσει τον χώρο και τις ψυχές μας.
Πόσο αντέχεις μπροστά του;
Πόσο μικρός θα γίνεις μόλις ορθώσει ανάστημα;
Όχι! Δεν θα γονατήσεις!
Κανείς δε ζει γονατιστός!
Σήκωσε τα μάτια και νιώσε το σώμα σου να κατακλύζεται από μεθυστική ενέργεια.
Πάλεψε!
Χτύπα!
Αυτός είναι ο δικός σου φόβος.
Τσάκισέ τον!
Δάγκωσε!
Ο φόβος τρικλίζει!
Τα ουρλιαχτά του ξεριζώνουν ένα κομμάτι σου.
Πέτα το! Πάει πια!
Τώρα κάτι άλλο θα γεμίσει το κενό και δεν θα είναι φοβισμένο, παρά μόνο δυνατό.
Πού είναι η αρχή;
Πώς ήρθες;
Ήρθες από χαμηλά, αλλά είσαι στα σύννεφα.
Στα σύννεφα υπάρχουν μόνο αφράτες ευχές, από φόβους ξεχασμένες.
Πάει πια, δεν είσαι εσύ — είναι νεκρός!
Εσύ είσαι αύρα που χαριεντίζεται με τις αστραπές.
Είσαι φλογερός νοτιάς, τώρα πια!
Μάσκες (2026)
Και τι είναι η μάσκα παρά το αναλγητικό μιας φοβισμένης ψυχής που τρέμει μπροστά στο εσωτερικό της σκοτάδι;
Δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τεχνητό λυχνάρι που διαλύει τη σκιά που αναπόφευκτα σέρνεις μαζί σου.
Οι μάσκες κρύβουν τη σκοτεινή γύμνια που φοβάσαι να αντικρίσεις, μήπως και καταφανεί το παράλογο και διαλυθεί όλο το ανάστημα σαν τραπουλόχαρτα.
Αλλά εκεί, στη σκιά, στο μαύρο όπου όλα τα χρώματα υπάρχουν και δεν υπάρχουν την ίδια στιγμή, εκεί που πεθαίνει και ζει η γάτα και το φως βηματίζει αλλά κυλά ταυτόχρονα, εκεί, στην κόψη του ξυραφιού, ζει το παράλογο. Λάμπει σαν ηλιαχτίδα που ακουμπά το μέταλλο και διαπερνά κάθε μάσκα, φωτίζοντας τον κόσμο με κάθε λογής χρώματα, όπως διαθλάται το φως στο διαμάντι.
Όποια μάσκα κι αν φορέσει, τα μάτια του θα ξεχύνονται με μαύρα δάκρυα και τα χείλη του με πορφυρό αίμα.
Αυτόν τον πόνο που βιώνει μέσα από τη σύγκρουση με τη μάσκα, θα τον ξεχνούσε εύκολα αν απλώς έμενε γυμνός, να δει τη σκιά και τα χρώματα που γεννιούνται όταν ακτινοβολεί το μαύρο.
Αυτή την αγαλλίαση μέσα στο επίκεντρο της σκιάς, την αποδοχή της ομορφιάς στο σκοτάδι και το καλωσόρισμα του φωτός μέσα από αυτό, όλα αυτά τα περιφρονεί, φοβούμενος τη μάχη.
Γιατί τι είναι ο άνθρωπος αν δεν ανακαλύπτει συνεχώς τα πιο εφευρετικά τεχνάσματα για να καλύψει τη γύμνια του;
Τι είναι, αν δεν φορά παρωπίδες από ατσάλι ώστε να κοιτά επίμονα μόνο προς τα έξω;
Τι είναι, αν μόνο στο άκουσμα της υπόνοιας της σκιάς του ανεβάζει τείχη ολόκληρα από λίθινες μάσκες;
Τι είναι ο άνθρωπος, αν δεν εφευρίσκει κάθε δυνατό τρόπο για να ξεχνά τον φόβο του θανάτου του;
Είναι, λοιπόν, ικανός για όλα!
Περί Τέχνης (2026)
Η τέχνη ήθελε πάντοτε να πει την αλήθεια για τον κόσμο. Ωστόσο, ο καλλιτέχνης που δημιουργεί για τα μάτια του κόσμου ξεχνά αυτή την αλήθεια. Το κοινωνικό φίλτρο παρεμβάλλεται ανάμεσα στα στάδια της διαδικασίας και δημιουργεί παραμορφώσεις, καταλήγοντας σε ένα κοινωνικά αποδεκτό υβρίδιο.
Πότε όμως ο καλλιτέχνης δημιουργεί πραγματικά; Χωρίς την πίεση της «παρθενογένεσης» ή της αποδοχής του έργου. Άλλωστε, είναι γνωστή η ανασφάλεια που διατρέχει τη δημιουργική διαδικασία πολλών καλλιτεχνών: εκείνη η ύπουλη ανάγκη αποδοχής του εαυτού μέσα από την αποδοχή — ή έστω την κατανόηση — των έργων τους.
Όμως η πιο ειλικρινής δημιουργία συμβαίνει στα σκοτεινά δωμάτια της ασημαντότητας. Εκεί όπου τα έργα γεννιούνται γιατί δεν μπορούν πια να μείνουν μέσα τους. Γιατί αλλιώς σαπίζουν. Και ό,τι σαπίζει μέσα στον άνθρωπο, τον τρώει.
Εκεί δεν υπάρχει διαδικασία. Ούτε τεχνική. Μόνο ένταση, συναίσθημα και καθαρή έμπνευση. Όχι εκείνη που φανταζόμαστε ότι είχαν οι καλλιτέχνες των μεγάλων έργων που έμειναν στην ιστορία, αλλά την έμπνευση της ελευθερίας: της απόταξης των κοινωνικών στερεοτύπων και της ανάγκης του ανήκειν.
Πολλοί καλλιτέχνες ξεχώριζαν ανέκαθεν. Η φαντασία, ως κοινό τους χαρακτηριστικό, τους καθιστούσε διαφορετικούς από την πλειοψηφία. Όχι ανώτερους — αλλά ασύμβατους. Με αποτέλεσμα να βιώνουν συχνά μια βαθιά μοναχικότητα, όχι από επιλογή, αλλά επειδή έβλεπαν συνδέσεις που δεν ταίριαζαν στον κοινό χάρτη.
Αυτή η διαφορετικότητα γεννά εντονότερα την ανάγκη του ανήκειν. Όχι στο ομοιογενές σύνολο, αλλά σε έναν χώρο όπου η φαντασία δεν χρειάζεται μετάφραση για να επιβιώσει.
Οι καλλιτέχνες επιθυμούσαν διακαώς να ανήκουν γι’ αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό τους: τη φαντασία και τα δημιουργήματά της. Έτσι, άθελά τους, η δημιουργία μετατράπηκε σε πράξη αποδοχής. Αρκούσε μόνο ο σεβασμός. Κι έτσι εξυψωνόταν και η ίδια τους η ύπαρξη.
Όμως η δημιουργία δεν είναι αυτό.
Η αλήθεια δεν έχει ανάγκη να είναι αρεστή. Γι’ αυτό είναι γυμνή. Η τέχνη οφείλει να λέει την αλήθεια και να υπηρετεί τη διεύρυνση της σκέψης, την αναλαμπή της αμφιβολίας, την έξαψη της κριτικής συνείδησης.
Μόνο η τέχνη έχει τη χάρη να αγγίζει με λεπτότητα τρομακτικές αλήθειες για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Γι’ αυτό ο καλλιτέχνης οφείλει να αφήνει στην άκρη την αποδοχή, τις σκοπιμότητες — και πόσο μάλλον την εμπορευματοποίηση — ώστε να έχει πλήρη επίγνωση της πολυτέλειας του να δημιουργεί εκ βαθέων και δια παντός.
Η κριτική είναι αγκάθι. Όμως ο κόσμος κρίνει ό,τι δεν καταλαβαίνει. Και το κριτήριό του είναι πάντοτε βιωματικό, άρα υποκειμενικό. Όταν το έργο ή ο καλλιτέχνης δεν χωρά στα στερεοτυπικά ή αρχετυπικά σχήματα του νου, γίνεται ακατηγοριοποίητος. Και αυτό μπερδεύει.
Το μπέρδεμα γεννά περιθωριοποίηση, χλευασμό, ακόμη και επιθετικότητα. Όχι από κακία, αλλά από ένστικτο. Ο άνθρωπος πάντα φοβόταν το άγνωστο. Γι’ αυτό η άβυσσος τρομάζει: το μαύρο, το διάστημα, ο βυθός, ο πυρήνας της γης. Σημεία απειλητικά και ταυτόχρονα σαγηνευτικά. Αυτή τη σαγήνη φέρει και ο καλλιτέχνης. Εξίσου τρομακτικός και ελκυστικός.
Ο καλλιτέχνης ζει στην κόψη του ξυραφιού. Στην άκρη του γκρεμού. Εκεί όπου συνυπάρχουν οι γενετήσιες ορμές του θανάτου και της ζωής. Δεν τις ελέγχει. Τις αντέχει.
Να στέκεσαι μπροστά στον αφανισμό με περιέργεια. Και ταυτόχρονα να κρατιέσαι στη γη με όλη σου τη δύναμη. Αυτό είναι δημιουργία.
Κάποιος είπε πως αν θέλεις να δημιουργείς συναρπαστική τέχνη, πρέπει να ζεις συναρπαστικά. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Και ποιος το ορίζει; Αν το συναρπαστικό κρίνεται από την κοινωνική αποδοχή, τότε δεν μιλάμε για τέχνη αλλά για καταγραφή συγκυριών.
Ας αλλάξουμε ορολογία. Η κόψη του ξυραφιού δεν είναι εμπειρία — είναι έναυσμα. Εκεί ενεργοποιούνται βαθύτερες συνδέσεις, ένστικτα επιβίωσης, νευρικά μονοπάτια που αλλιώς μένουν ανενεργά. Η άβυσσος δεν είναι μόνο θάνατος. Είναι χάος. Και το χάος γεννά.
Οι στερεοτυπικές συνδέσεις κλέβουν λέξεις, σύμβολα, δυνατότητες. Περιορίζουν τη σκέψη σαν φράχτης από αγκάθια. Αν όμως παραμεριστούν, αν οι λέξεις και τα σύμβολα αφεθούν ελεύθερα, τότε η παλέτα ανοίγει. Περισσότερα χρώματα. Νέα πινέλα. Αχαρτογράφητα υφάσματα.
Άλλωστε, τι είναι αυτές οι δύο ορμές αν όχι οι βασικές αντιμαχόμενες ενέργειες της ανθρώπινης φύσης; Από αυτές γεννιέται ο έρωτας. Από την έλλειψη και την υπερβολή. Από τον πόνο και την απόλαυση. Από την αυτοπροστασία και την αυτοέκθεση.
Εκεί, στην άκρη του γκρεμού — ανάμεσα στην ήττα και τη νίκη — παράγεται αληθινή τέχνη.
The Tragicomic Existence (2025)
Tragicomic is the common ground between the absurd notion of time, the paradoxical fragmentation of identity, and the unbearable weight of the absurd.
In an indifferent universe, meaning is not given but constructed by absurd fragments.
Fragments of memory, heritage, experience, chance — and fragments shaped by collective expectations, recycled norms, and borrowed beliefs — absorbed, repeated, and mistaken for choice.
These fragments take form. They become visible. Wearable. Repeatable.
Shoes, masks, suits, and costumes are symbols of distorted identities — vomit produced by obsolete stereotypes of a crumbling patriarchy.
What collapses is not the self, but the structure that tried to contain it.
Fragments of identity deserve to stand out and to be creatively reassembled into freedom of thought.
Sisyphus marks the time to change. Awareness replaces illusion.
Where hypocrisy is exposed and treated as a virus. Where no rules is the only rule. Where poor Maurice can finally choose differently, free from social constructs that burden the soul.
Time is precious. The only thing worthy of greed.
This changes the game. A new mindset emerges.
You can be a unicorn — unique, authentic, with a naked soul free and safe to walk the earth.
Embrace the chaos and accept freedom.
Let shadow and soul move together, like tragedy and comedy in life.
Face the fear of death. Protect the unicorn at all costs.
The world becomes anew. The unicorn dances on the golden traces of their demise.
The barbarians were one solution — but never the truth.
Gather the ashes. Fill their traces with existence.
Raw. Absurd. Beautiful existence.
Homo Universalis (2019)
Από τους Προσωκρατικούς και τον Αριστοτέλη, ως τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και, σύγχρονα, τον Δημήτρη Λιαντίνη, η έννοια του πανεπιστήμονα έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην παγκόσμια σκέψη. Γιατί όμως σήμερα βρισκόμαστε στο τέλμα της λήθης μιας υπόστασης που δεν βρίσκει πια απήχηση στις σύγχρονες απαιτήσεις;
Η πανεπιστημοσύνη, όπως προκύπτει από την ίδια τη λέξη, όριζε τον άνθρωπο που επιδιώκει γνώση σε όλο το φάσμα των γνωστικών πεδίων. Από εκεί γεννήθηκε και το Πανεπιστήμιο: όχι ως μηχανισμός εξειδίκευσης, αλλά ως χώρος καθολικής παιδείας. Στη λατινική της απόδοση, η έννοια αυτή συμπυκνώθηκε στον όρο homo universalis — τον οικουμενικό άνθρωπο. Ενσάρκωσή του υπήρξε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Ο homo universalis συμπύκνωνε τα ιδανικά της Αναγέννησης: ερευνητικό και κριτικό πνεύμα, φιλοπεριέργεια, και κυρίως την αδυναμία να περιοριστεί σε ένα μόνο πεδίο τέχνης ή επιστήμης. Η πολυμάθεια δεν ήταν επίδειξη γνώσης, αλλά στάση ζωής.
Αυτή η μορφή επιβίωσε στη σκέψη και στη λογοτεχνία. Όταν διαβάζουμε τον Φάουστ του Γκαίτε, δεν παρακολουθούμε απλώς έναν ήρωα· παρακολουθούμε την τραγική πορεία του πανεπιστήμονα. Έναν άνθρωπο με άπειρη ορμή για γνώση και δράση, ξένο προς το μέτρο της κλασικής Ελλάδας, καταδικασμένο να κινείται στο απειροελάχιστο ανάμεσα στο ναι και το όχι. Εκεί, στο σημείο αυτό, ο Γκαίτε τοποθετεί την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης: όχι στην κατάφαση ή την άρνηση, αλλά στη διαρκή δοκιμασία του ενδιάμεσου.
Πολύ πριν τον Φάουστ, όμως, οι βάσεις αυτής της έννοιας είχαν ήδη τεθεί. Ο Ομηρικός Οδυσσέας, με το τετραπέρατο πνεύμα του, λειτουργεί ως πρόδρομος αυτού του τύπου ανθρώπου. Το ταξίδι του δεν είναι μόνο γεωγραφικό· είναι πνευματικό. Και αυτό το γνώριζε ο Καβάφης όταν έγραφε:
«Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι…»
Η Ιθάκη δεν είναι ο προορισμός. Είναι η αφορμή.
Κι όμως, αυτό το ταξίδι έχει θυσιαστεί στο βωμό της αναγκαιότητας. Η σύγχρονη εμμονή με την εξειδίκευση — και την επιτυχία που υποτίθεται πως εγγυάται — αλλοίωσε την ουσία του ανθρώπινου πνεύματος. Η πολυμάθεια θεωρείται πλέον πολυτέλεια. Η ολοκλήρωση του πνεύματος θυσιάζεται προς χάριν μισθολογικών, εταιρικών και κοινωνικών ανέλιξεων. Στόχοι θεμιτοί, αλλά ανεπαρκείς. Γιατί ικανοποιούν κυρίως καταναλωτικές ανάγκες, όχι υπαρξιακές.
Η μετάβαση αυτή δεν έχει μία μόνο αιτία. Είναι το αποτέλεσμα μιας σταδιακής μετατόπισης: η μάθηση έπαψε να νοείται ως ανοιχτή διαδικασία και μετατράπηκε σε εργαλείο σκοπιμότητας. Από το σχολείο ακόμη, η εκπαίδευση παρουσιάζεται ως τελεολογική διαδρομή με μοναδικό τέλος την επαγγελματική αποκατάσταση — όχι την πνευματική ανάπτυξη. Αυτό το εσωτερικό εμπόδιο είναι ίσως το δυσκολότερο να υπερβεί κανείς.
Κι όμως, η αφετηρία δεν είναι ίδια για όλους. Το μόνο κοινό σημείο είναι η διαρκής αναζήτηση και το κίνητρο που συντηρεί τον πόθο για μάθηση. Παρά την κυριαρχία της επιφανειακής γνώσης μέσα στην υπεραφθονία πληροφοριών, τα ίδια τα μέσα μπορούν να λειτουργήσουν αλλιώς. Με κριτική σκέψη και επιμονή, μικρά κομμάτια γνώσης μπορούν να τοποθετηθούν σαν πλαίσιο, και στη συνέχεια να εμβαθύνουν.
Η διαδικασία αυτή είναι επίπονη. Όπως στην Αλληγορία του Σπηλαίου, το φως τυφλώνει. Η ανάβαση πονά. Αλλά μόλις τα μάτια συνηθίσουν, η θέαση του κόσμου αλλάζει οριστικά.
Και τότε, η Ιθάκη — όποια κι αν είναι — αξίζει όλες τις αναβάσεις του κόσμου.
Angeliki Charalampopoulou 